Zwanger!

Vrijdag 2 december.

Ik was naar de huisarts geweest met Jaelyn, vanwege haar eczeem. Daar vroeg ik de huisarts over mijn “vreemde” menstruatie die ik in november 8 dagen lang had en of ik me daar misschien zorgen om moest maken. (Omdat ik graag zwanger wilde worden.) De huisarts dacht gelijk dat ik misschien zwanger zou kunnen zijn, maar vond het toch niet kloppen omdat het bloedverlies begon op de dag dat ik ongesteld moest worden. Dus we zouden het gewoon afwachten en aankijken. Thuis zei manlief dat ik misschien toch even een test moest doen, dan wisten we het zeker. Nou, toch maar even doen dan. Ik had er toch nog 1 liggen. Tot mijn verbazing kwamen er in een split second 2 streepjes tevoorschijn. De test was positief! Ik ben zwanger! Wow! Ik sprong ’n gat in de lucht! We vlogen elkaar in de armen! Wat waren (en zijn!) we blij!
De rest van de dag straalde ik van oor tot oor en kon ik geen seconde meer aan iets anders denken. Totdat ik, diezelfde dag, rond etenstijd naar de wc ging en zag dat ik wat bloed verloor. Ik schrok, natuurlijk. En ik werd er erg onzeker van. Ja ik was dan wel zwanger, maar zou ’t wel goed zijn na inmiddels dus meerdere keren bloedverlies? Ik had me die middag al direct aangemeld bij een verloskundige, dus ik besloot haar telefoontje af te wachten en dan zou ik haar al mijn vragen stellen. Tot die tijd ging er van alles door m’n hoofd. Ik was nog wel heel blij, maar tegelijkertijd eigenlijk net zo onzeker. ’s avonds in bed begon ik toch te google-en. Ik moest weten wat ’t zou kunnen zijn en las over buitenbaarmoederlijke zwangerschappen tot verhalen van vrouwen die bloed verloren tijdens hun zwangerschap. Veel verhalen waarbij het ondanks het bloedverlies toch goed was gegaan, maar ook verhalen waarbij het was uitgelopen op een miskraam.
Kortom ik was wat angst rijker en nog niets wijzer. De volgende ochtend kreeg ik een mailtje van de verloskundige. Ze feliciteerde ons, heette ons welkom en noemde een aantal data waarop we (over 2,5 week) terecht zouden kunnen voor de eerste (vroeg)echo. Ook stond erin dat ik haar altijd mocht bellen als ik vragen had. Dus ik belde haar en vertelde mijn verhaal. Ook zij vond het vreemd en niet heel geruststellend klinken. Maar, zei ze, een positieve test is een positieve test. Laten we maar eerder gaan kijken, stelde ze voor. Dinsdag 6 dec konden we terecht. Super fijn. Ik leefde op dat moment al een beetje tussen hoop en vrees, dus ik was heel blij dat we nog maar 3 dagen hoefde te wachten i.p.v. 2,5 week.
Maandagavond verloor ik weer wat bloed. Mijn eerste gedachte was: het is niet goed. Ik voelde m’n tranen bijna opkomen, maar toen dacht ik gelijk: nee, positief blijven. Morgen weten we meer. Ik heb tijdens mijn zwangerschap van Jaelyn ook 1 keer een bloeding gehad, met 9,5 week. Ik vergeet nooit meer hoe dat ging en waar ik was. Maar uiteindelijk konden we diezelfde middag terecht voor ’n extra echo en bleek er niets aan de hand te zijn en niets opmerkelijks te zien. Uit die ervaring in m’n achterhoofd putte ik hoop.

Dinsdag 6 december.

Eindelijk was het dinsdagmiddag 16:00 uur. Manlief had geregeld dat hij eerder weg kon van zijn werk zodat hij mee kon. Jaelyn namen we ook maar gewoon mee, anders moesten we ons zo in bochten wringen voor oppas en dan moesten we die oppas ook nog een of ander lulverhaal gaan ophangen over wat wij gingen doen. Eenmaal daar vermaakte Jaelyn zich prima in de speelhoek in dezelfde kamer, dus had ze maar half door wat er speelde. De verloskundige ging snel kijken met de echo. Ze zag een vruchtzakje mét klein erwtje er in mét een (weliswaar trage) hartactie. Yes! Tot zover zag het er prima uit. De trage hartactie hoorde wel ongeveer bij de termijn, al was die nog lastig in de schatten zo vroeg in de zwangerschap. Maar, zei ze, ik zie ook waar jouw bloedverlies vandaan komt. Ze had het over een zak vol bloed naast het kindje in de baarmoeder en liet het zien op het scherm. Ook zag ze er onregelmatigheden in, wat kon duiden op stolsels. Het kon zijn dat ik nog veel meer bloed ging verliezen. Ik moest er niet van schrikken als dit 8 weken (elke dag) achter elkaar zou zijn, want zoveel bloed zat er. En het kon dus ook zijn dat ik stolsels ging verliezen. Wat dit voor gevolgen zou gaan hebben voor ons kindje kon ze niets over zeggen. “Het kan goed gaan, maar het kan ook net zo goed mis gaan. Houd daar rekening mee.” Ook kon het zijn dat mijn lichaam al het bloed zelf zou oplossen/afvoeren en dan zou het hematoom ook kunnen verdwijnen. “Hematoom?” Ja dat is eigenlijk gewoon een ander woord voor blauwe plek, zei ze. “Ja maar hoe kom je in vredesnaam aan een blauwe plek in je baarmoeder??” Ja dat wist men niet.
Ik proefde toch een soort van angst bij de verloskundige. Angst voor wat ze zag. Dat het niet veel goeds voorspelde. Maar ze had gezegd dat het goed kan gaan, dus we moeten positief blijven en hoop houden!
Ze stuurde ons door naar ’t ziekenhuis zodat een gynaecoloog mee kon kijken. Ik kon de volgende dag om 13:15 terecht. (Ook iets waarvan ik dacht: zo snel, dan zal het wel zorgelijk zijn.)
Verder zei de verloskundige (wel een aantal keer) tegen mij: “Je moet me beloven dat je niet gaat Google-en.” Nou, je raad waarschijnlijk al dat dat dan helemaal onmogelijk is om dat niet te doen…
Het gevoel en de gedachte die ik had toen we thuis kwamen van dat eerste bezoek vergeet ik niet meer. Ik dacht: “Yes, ik ben echt zwanger! Maar er zit wel een atoombommetje naast!” Oke geen atoom, maar misschien deed het woord hematoom dat.;)
Dus die avond vond ik op internet heel veel verhalen van andere vrouwen/moeders. Tuurlijk weet ik dat dat niets zegt over mijn kansen, maar je wilt gewoon zoveel mogelijk weten. Wat ik heel opvallend vond, is dat er op medische sites helemaal geen informatie over te vinden was! Dus ik heb een aantal fora doorgelezen en las meerdere keren dat ze “dit probleem” niet echt erkennen in Nederland en dat (huis)artsen, verloskundigen en gynaecologen zeggen dat er niets is wat je kunt doen om het te beïnvloeden. Terwijl ze in Duitsland en België volledige bedrust voorschrijven.
Ik las over de risico’s. Er was een risico dat tijdens een (flinke) bloeding het kindje mee naar buiten zou komen. Er was een risico dat het hematoom je baarmoederwand en/of je vliezen zou aantasten, met als gevolg dat je placenta los zou kunnen raken of (extreme) vroeggeboorte.
Ik besloot positief (proberen) te blijven en ging slapen.

Woensdag 7 december.

Samen met Jaelyn liep ik het ziekenhuis in. Ik had haar nog steeds niet ingelicht verder. Normaal vertel ik haar alles en probeer ik haar overal bij te betrekken (tot op zekere hoogte natuurlijk). Vooral over wat we gaan doen. Maar nu dacht ik, hoe dan? Ik kan haar toch niet zeggen dat ze misschien een broertje of zusje krijgt? Dat er een baby in mama’s buik zit, maar dat die misschien ook dood kan gaan? Ja dat zou ik kunnen zeggen, maar ons leek het beter gewoon nog even af te wachten hoe het loopt.
Terwijl we hand in hand door de lange gangen liepen, keek ik (zoals altijd) trots opzij. Ik besefte me hoe rijk en gezegend ik al ben en dat ik ongeacht hoe het loopt, ik echt al dankbaar moet zijn voor wat ik heb.
Toen we op de afdeling gynaecologie aankwamen voelde ik toch ineens even m’n tranen heel hoog zitten. Ach, misschien kwam dat doordat je onderweg, in die gangen, van alles ziet en voelt. Of door m’n hormonen op dit moment. Of ben ik toch stiekem meer gespannen dan ik aan mezelf wil toegeven?
Eenmaal aan de beurt gaf ik Jaelyn haar drinkbeker, broodtrommeltje en 2 leesboekjes. “Ga jij maar even lief lezen en lekker eten, dan gaat de dokter even bij mama kijken”. Jaelyn bleef heel lief zitten op haar stoel en begon te lezen. Ze zat schuin achter ons en kreeg gelukkig heel weinig mee. Normaal gesproken is ze heel nieuwsgierig en stelt ze 100 vragen overal over, maar nu liet ze ons ons ding doen. Zou ze het toch wel aanvoelen allemaal?
De verloskundige zou alvast beginnen en de gynaecoloog kwam eraan. De verloskundige zag niets. Ze kon zelfs het vruchtje en ’t vruchtzakje niet vinden. Na 10 minuten roeren (zo voelde het) zei ze heel koelbloedig tegen me: “Ga er maar vanuit dat er helemaal niets is, want ik kan geen hartactie ontdekken.” Ik dacht: Oke… ten eerste: “Is dit het beste wat je kan bedenken te zeggen tegen een moeder met grote kinderwens die al op is van de zenuwen of het allemaal wel goed komt?” Ten tweede: “Ga jij maar weer lekker terug naar school meid, want 21uur geleden heb ik met eigen ogen nog mijn baby mét hartactie gezien!” En ten derde: “Waar blijft die gynaecoloog?”
Na nog wat tevergeefs geroer, kwam even later de gynaecoloog gehaast binnen lopen. Ze gaf me vlug een hand, maar stelde zich niet voor. Ze nam “het roer” over en vond zelf wel snel het vruchtzakje, mét vruchtje én hartactie. Dat zag er normaal uit. Maar daarnaast zag ze inderdaad een hoop bloed, in de baarmoeder. Dat was het. Verder kon ze er niets over zeggen. Ze zei, net als mijn eigen verloskundige, “het kan goed gaan, maar het kan even goed mis gaan. Houd daar rekening mee.” Daar voegde ze nog aan toe dat dit niet het beeld is dat ze graag zien in dit stadium van de zwangerschap. De kans was 50% dat het mis zou gaan. Ze wilde graag volgende week opnieuw kijken, in de hoop dat ze het dan iets duidelijker kan zien allemaal en mij misschien iets meer kan vertellen.
Donderdag 15dec mochten we terug komen. Ik vroeg haar ook nog of ik iets kon doen om de kans dat het goed zou blijven gaan te vergroten. Zij zei dat het niet te beïnvloeden was. Ik vertelde dat ik had gelezen over bedrust en dat dat in het buitenland wel werd voorgeschreven, maar volgens haar was daar niets van waar en was het gewoon nooit wetenschappelijk bewezen dat rust invloed zou hebben.
Die avond weer een bloeding gehad.


Donderdag 15 december.

Die donderdag ging manlief mee. Dit keer werd ik gelijk door een gynaecoloog geholpen en die zag dat het er nog goed uit zag wat het kindje betreft. De hematoom zat er nog, maar leek wel ietsje geslonken zei ze. We mochten over 2 weken weer terug komen om te kijken hoe het er dan uit zag. Als het er dan goed uit zou zien hoefden we niet langer bij de gynaecoloog terug te komen. Nog steeds afwachten dus.
Diezelfde donderdagmiddag had ik het intakegesprek bij m’n verloskundige. Zij heeft haar eigen praktijk, dus heeft en neemt alle tijd voor je, wat super fijn is. Ze zei als eerst: “Zullen we gewoon nog even kijken?” Ja graag! (Natuurlijk, want ik denk niet dat er een mama-in-spé is die ooit genoeg krijgt van kijken naar haar kindje op de echo.)
De verloskundige zei me dat ik wel echt heel rustig aan moest doen. Geen gekke dingen doen, zwaar tillen, springen, rennen. (Deed ik toch al niet met m’n bekken, dat scheelt.) Niet teveel traplopen. Geen bedrust, maar wel heel rustig aan doen.
Dus Jaelyn en ik zijn de deur bijna niet uit geweest in die tijd. Ik was heel snel bang teveel te doen en dat ik dan een bloeding zou krijgen waar ik mezelf min of meer de schuld van zou kunnen geven. Ik deed zo rustig aan mogelijk, liet vaak de boel de boel in huis. Ik lag veel op de bank. En Jaelyn keek wat meer filmpjes dan normaal, maar speelde ook gewoon lekker binnen. Ze kan zich goed vermaken, vindt meestal alles goed en is heel makkelijk, gelukkig. Wat bof ik toch met haar!
En ook met manlief natuurlijk, die zonder klagen alle boodschappen deed, elke dag voor ons kookte (nou doet hij dat altijd al) en iets meer in de rommel moest leven thuis…
Eenmaal thuis van het intakegesprek hebben we het Jaelyn verteld. Ik vond het wel spannend, of ze het geheim zou kunnen houden nog 10 dagen. Want we wilden het met Kerst aan de familie vertellen. We hebben haar reactie gefilmd en ze reageerde heel enthousiast. Vanaf het eerste moment riep ze: “Ik denk een zusje.” Nog steeds zegt ze dat, als iemand tegen haar zegt: “Ohh wat leuk he, je krijgt een broertje of zusje!” We zijn benieuwd of ze gelijk heeft!

Donderdag 22 december.

Op initiatief van onze verloskundige kregen we een extra echo, om te kijken hoe het ervoor stond. Super fijn! En nog fijner omdat we het met Kerst aan de familie gingen vertellen. De ontwikkeling van het kindje zag er tot zover nog steeds goed uit en het hematoom leek weer wat geslonken.
Toch weer even wat meer gerustgesteld.

Donderdag 29 december.

Terug bij de gynaecoloog. Het kindje deed het goed. Het beeld was dit keer ook al een stuk mooier. Meer al een kindje, minder een boontje.;)  En! Het hematoom was weg! Ik had een aantal keer wat bruin bloedverlies gehad die laatste week en verder had mijn lichaam het hematoom zelf opgeruimd/opgelost.
Dat nieuws moest even indalen. Ik ging me heel langzaam (ondanks dat ik het elke minuut tegen mezelf zei) beseffen dat het goed was. Het leek er op dat we “gewoon” een tweede gezond kindje gingen krijgen! Oke, de gezondheid is nog niet gegarandeerd en die is ook nooit gegarandeerd, maar toch.
Wauw, dit besef, dit gevoel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s